14 lipca 2015 minęła X rocznica śmierci dr CICELY SAUNDERS

dr Cicely Sounders

Dziesięć lat temu 14 lipca 2005 roku odeszła od nas założycielka pierwszego w świecie nowoczesnego Hospicjum św. Krzysztofa w Londynie i twórczyni światowego ruchu hospicyjnego. Jedna z sesji na spotkaniu twórców polskich Hospicjów, obecnych prezesów i członków Zarządów w Laskach k. Warszawy (2-4 września 2015 r.) zostanie poświęcona jej pamięci. Wznowiony zeszyt o Dame Cicely Saunders, opracowany w krakowskim Hospicjum św. Łazarza, zostanie przekazany uczestnikom spotkania.

 


Kilka słów o życiu dr Cicely Saunders
Dr Cicely Saunders, Założycielka nowoczesnego Hospicjum św. Krzysztofa w Londynie, Twórczyni światowego ruchu hospicyjnego, honorowy członek Ogólnopolskiego Forum Ruchu Hospicyjnego, urodziła się 22 czerwca 1918 roku w Barnet. W wieku lat czternastu rozpoczęła naukę w szkole z internatem dla dziewcząt w Roedean. Po jej ukończeniu, rozpoczęła w 1938 roku studia w Society of Home Students w Oksfordzie, studiując politykę, filozofię i ekonomię. Po wybuchu II wojny światowej Cicely Saunders opuściła Oksford, ukończyła kurs z pielęgniarstwa i pierwszej pomocy, organizowany przez Czerwony Krzyż, po którym zadecydowała, że zostanie pielęgniarką. W tym celu podjęła starania o przyjęcie do Szkoły Pielęgniarskiej imienia Florynce Nightingale, w której naukę rozpoczęła w 1940 roku. Trzyletnie studia pielęgniarskie ukończyła z wyróżnieniem, jednakże poważne schorzenia kręgosłupa nie pozwoliło jej wykonywać wybranego zawodu. W tej sytuacji powróciła ponownie do Oksfordu, celem odbycia studiów w dziedzinie zdrowia publicznego, zakończonych magisterium i uzyskaniem dyplomu z administracji publicznej i socjalnej. W jesieni 1947 roku została członkiem personelu Szpitala Świętego Tomasza, pełniąc funkcje pracownika socjalnego w jednostce szpitalnej, która zajmowała się głównie pacjentami onkologicznymi. W czasie studiów w Oksfordzie w 1945 roku zetknęła się z Towarzystwem Sokratejskim, któremu przewodniczył C. S. Lewis oraz poznała grupę osób, które zbierały się aby wspólnie modlić się, czytając Biblię. Jak sama mówiła, odnalazła Boga, którego szukała. Rozpoczynając swoją pierwszą pracę, jako medyczny pracownik socjalny w Londyńskim Szpitalu św. Tomasza spotkała cierpiącego na raka Dawida Taśmę, polskiego Żyda, umierającego bez rodziny w wieku lat czterdziestu. Towarzysząc mu w jego ostatnim okresie życia, odbywała z nim długie rozmowy w szpitalu Archway Hospital w Highgate, gdzie przychodziła po swojej pracy. Przyjaźniła się z nim przez dwa miesiące jego życia. W trakcie rozmów powstała wizja domu, w którym można odpowiedzieć na potrzeby odchodzących ludzi. Po śmierci Dawida rozpoczęła wolontaryjną pracę w domu opieki nad umierającymi św. Łukasza, w którym pobyt chorych był darmowy, a każdy pacjent był objęty opieką w sposób pełny zatroskania i szacunku. Przez cały ten okres zastanawiała się nad
stworzeniem domu, o którym rozmawiała z umierającym Dawidem. Mogła też poznać stosowany w domu św. Łukasza system podawania leków przeciwbólowych w regularnych odstępach czasu. Wolontaryjna praca w domu św. Łukasza z umierającymi spowodowała decyzję o zmianie zawodu i rozpoczęcia pod namową jednego z lekarzy studiów medycznych w 1951 roku. Dyplom lekarski otrzymała w 1957 roku. Po ukończonych studiach podjęła pracę naukową, dotyczą leczenia bólu u terminalnie chorych, do której materiał zbierała w Hospicjum św. Józefa w Hackney, powołanego przez Katolicki Zakon Irlandzkich Sióstr Miłosierdzia, gdzie zaczęła stosować terapię opanowywania bólu. Praca dr Saunders z terminalnie chorymi w Hospicjum św. Józefa została opowiedziana przez nią polskim pracownikom medycznym i innym zainteresowanym osobom w artykule „Chwila prawdy: opieka nad człowiekiem umierającym” zamieszczonym w publikacji „Śmierć i umieranie”, wydanej w 1973 roku przez PZWL w Warszawie. 24 czerwca 1959 roku, podczas czytania pisma Biblii natknęła się na słowa: „Powierz Panu swoją drogę i zaufaj Mu: On sam będzie działał” (Ps 37,5). Słowa te uznała jako zachętę do rozpoczęcia prac dotyczących utworzenia Hospicjum. Spędziła ten dzień na modlitwie w kaplicy, a następnie zasiadła do napisania założeń do działania hospicjum, o którym rozmawiała z Dawidem Taśmą. Budowała Hospicjum 17 lat. Ukończyła i otworzyła Hospicjum św. Krzysztofa w 1967 roku. Jak mówiła podczas hospicyjnego spotkania w Krakowie w 2001 roku, napisała do różnych ludzi ponad 8000 listów. W 1969 roku opracowała pionierski program opieki domowej. W 1980 roku otrzymała z rąk królowej Elżbiety tytuł Damy Imperium Brytyjskiego. W 1980 roku poślubiła polskiego malarza – Mariana Szyszko–Bohusza. Była autorką ponad 200 artykułów naukowych na temat leczenia bólu. Stworzone przez nią nowoczesne Hospicjum św. Krzysztofa nie tylko niosło wszechstronną, profesjonalną pomoc umierającym głównie na choroby nowotworowe. Kształciło lekarzy, pielęgniarki i inne osoby wchodzące w skład zespołu hospicyjnego z całego świata. Wygłaszała liczne wykłady w uczelniach na całej kuli ziemskiej, propagowała zasady opieki, pozwalające chorym żyć godnie do naturalnej śmierci. Cicely Saunders oddała całe swoje życie chorym, którym starała się uleczyć ból wszechogarniający – fizyczny i duchowy.

Na podstawie:
Shireley du Boulay, Marianne Rankin, Okno nadziei. Cicely Saunders – założycielka ruchu hospicyjnego, Wydawnictwo ZNAK, Kraków 2009,
Luise Perrota, On będzie działał. Historia życia Cicely Saunders, założycielki ruchu hospicyjnego, „Słowo wśród nas”, listopad 2002, rok 12, nr 10 (121), Sens choroby, sens śmierci, sens życia, praca zbiorowa pod redakcją Haliny Bortnowskiej. Wydawnictwo ZNAK, Kraków 1984.

źródła: List hospicyjny nr 12 (2015)

Udostępnij
BACK_TO_TOP_OF_PAGE